Özündən getmə adətən qəfildən baş verir, lakin bəzən, insan -ürək bulanması, başgicəllənmə, görüntünün qaralması, kəskin və şiddətli zəiflik, qulaqlarda gurultu, qolların və ayaqların uyuşması, yan tərəfdən birdən qəfil bir solğunluq müşahidə edir. Bu vəziyyət tibbdə özündən getmədən əvvəl adlanır. Əgər, özünü itirmə prosesindən əvvəl göstəriciləri hiss edən şəxs otursa və ya uzansa, damarlarda qan yenidən paylanacaq, qan təzyiqi artacaq və özündən getmə halı baş verməyəcəkdir. Buna görə insanların çox olduğu bir otaqda və ya nəqliyyatda bir insanın "xəstə" olduğunu hiss etsəniz, və o, sözün əsl mənasında gözünüzə solğun görünürsə, onun ən azı oturmasını təmin edin. Belə halda özündən getmə baş versə belə, bu, qəfil olmayacaq və yaralanma riski azalacaq.
Bir insan huşunu itirəndə, əlləri və ayaqları soyuyur, nəbzi yavaşlayır, göz bəbəyinin işığa həssaslığı dəyişmir, lakin, darala və ya əksinə genişlənə bilir, təzyiq azalır, dəri solğun olur, nəfəs səthi və nadir olur. Özündən getmə müddəti bir neçə saniyə ola bilər, lakin 2-3 dəqiqədən çox deyil.
Özündən getmədən sonra adətən düşüncələrin qısa bir qarışıqlığı müşahidə olunur, insan bir neçə dəqiqə sanki reallıqla əlaqəsini itirir, amma bu hal tez keçir. Özündən getmə nəfəsin kəsilməsi və ya ürəyin titrəməsi ilə müşayiət olunmur.